پاي پياده امده ام

   پای پیاده آمده ام . مي خوام به ديدنت بيام  . اما كوچه ها پر خاره و مي خوان مانع رسيدن من به تو بشن ُ  اما پاهاي من براي ديدن تو همه خارها رو بوسيد .  به ديدن تو امده ام امده ام تو كوچه هاي نامردي  كوچه هاي بيكسي به دنبال تو ميگردم كجا هستي  دلم تنگه اشكهايم با خون پاهايم اشنا شده اند و در غم من اشك مي ريزند   حالا ديگه كوچه ها هم براي من گريه ميكنن اسمان چشماشو بسته نمي خواد ديگه اين همه غم و تنهاي  منو  ببينه . همه جا تاريكه نه ماه ي  هست نه ستاره اي بگو كجايي؟ نفسهايت را در كدامين كوچه به جا ميگذاري به  شك  افتاده ام   كه  شايد تو مرده باشي  همه جارو گشته ام  از همه سوال كرده ام   بجزدريا   پاهاي خونيم را بر ساحل دريا گذاشتم گريه ماسه ها رو ديدم  و اشك دريا رو كه چون براي من  نالانن انگار دريا ميدونست براي چه امده ام ميدونست كه امده ام به اعماقش سفر كنم سفري كه بازگشتي نداشت دريا مي خواست مانع اين كار من بشه مي خواست خشك شه  اما نتونست  به دريا گفتم ميخوام به ديدن تو بيام دريا  ساكت بود هيچي نمي گفت  ارام ارام  به دريا نزديك  شدم دريا دستهايش را باز كرد منو در اعماق وجودش  به ارامي خواباند     حالا  جسم و روحم دگر یکی نیستند من مرده ام اما به ارامي روحم در حال پرواز است فرياد و ناله ي دريا رو شنيدم  گريه ماسه ها را شنیدم   اما در ميان همه ناله ها وگريه حا يه اه و گريه ي  اشنا بود  از اون بالا به پايين   نگاه كردم  اشكهايم سرازير شد اري   تو امده بودي  اما  چه  ديرًُ  تن بي روحم ر از دريا ميخواستي  دريا ميگريست و با موج هايش تن بي جان مرا به دستان تو رساند فریادت را شنیدم    ! و با چشمانم ديدم كه از دريا چه ميخواستي...

   تكرار غم ديروز و فردايم هنوز              تنهاو بيكسو بيارو بي فردايم هنوز

 منتظر درد دل ان تن بي جانم هنوز        من ان اشناي بي هم دمو بي يارم هنوز

نوشته از : ميثم        

        4/5/1386

انديشه ی خزان زده

تمام اندیشه ام این بود که نه تمامی اندیشه ات را ، که قناعت می کنم به لحظه ای ، آنی و حتّی درنگی به وقت عبور  از روی برگ های زرد زیر پایت ،آن هنگام که می شنوی ناله ی برگها را، برای به یاد آوردن کسی که همواره به یادت هست بایستی... تأمل کنی...که نکردی...نکردی و این پاییز طولانی ، انگار تا ابد ، تا افتادن آخرین برگ به روی زمین ادامه دارد........................